Mimarlık öğrencisi

• Lisenin ardından başlarda eğitimcilerin ne konuştuğundan bihaber olsa da 1-2 ay içinde, önceden ona anlamsız gelen şekillere saatlerce konuşma yetisi kazanan,
• En çok kullandığı kelime hacim, konsept, sirkülasyon..vb olmaya başlayan,
• Günlük hayatta atladığı bir detayı, kaçırdığı otobüsü, yanlış kestiği kartonu "undo komutu" ile geri almayı düşünen,
• Parklarda, okul bahçelerinde göze ilginç gelen kurumuş otları toplayarak, maketinde farklı ağaç tasarımları sunabilen,
• Çöp ev olmaya adaylığa götürecek kadar karton, koli, çıtalarla evi dolduran,
• Ozalitçide uyuyakalan,
• Okulda sabahlamanın ardından; ayağında terlikler, omuzunda havlu ve elinde diş fırçasıyla okul koridorunda profesörü selamlayan,
• Yatak, yorgan gibi yumuşak nesnelere gerek duymadan sert masaların üstünde uyuyabilen,
• Her eşofmanında kalıcı yapıştırıcı lekesi bulunan,
• Zaman algısını yitirmeye başlayıp, cumartesi günü okula gidebilen,
• Sabun kelimesinin daha farklı ve yararlı anlamını bilen,
• Uykusunda projesinin alt katında gezinip, üst kata çıktığında en yakın arkadaşının projesine geçiş yapabilen,
• Hem sosyal, hem asosyal olabilen,
• Diğer bölüm öğrencilerinin aksine en rahat dönemleri projeyi teslim ettikten sonra başlayan final haftası olan,
• Her proje döneminde "bırakcam ben bu okulu" isyanlarıyla başlayıp, aslında mesleğini deli gibi seven,
  kişilerdir.

Mimarlık eğitimi ne kadar zorlu bir süreç olsa da, bir o kadar farklı deneyim sunan zevkli bir süreçtir. Tabii ki sevene... Çünkü sevince, zorluklar ilişkinin cilvesi haline gelmeye başlar...